Een nieuw perspectief belichamen

Verandering belichamen

Toen ik afgelopen augustus terugkwam na mijn reis in Spanje keek ik met een andere blik om me heen. Er was me veel duidelijk geworden, ik zag meer mogelijkheden, zat vol vertrouwen en voelde me vrij. Toch kreeg ik al snel weer last van oude angsten. Hoe genereer ik een stabiel inkomen als zelfstandig ondernemer? Waar ga ik wonen? Wat is het doel van mijn leven? 

Ik werd er letterlijk ziek van. Dus besloot ik maar ‘gewoon’ mijn intuïtie te volgen, en niet zoveel na te denken. Ik ging door met zwerven; hopte van huis naar huis, kreeg ondertussen meer opdrachten als tekstschrijver en portrettekenaar, deed een workaway in Groningen en begon een achtweekse cursus in Amsterdam over creatief leiderschap.

Hoewel die cursus heel bijzonder was, met een mooie, open groep mensen, merkte ik al snel dat ik daar niet helemaal op mijn plek was. Mijn innerlijke proces had iets anders nodig, en wat dat was wist ik ook meteen. Het was tijd om alleen op reis te gaan. Los van anderen, los van Nederland. 

Ik wilde gronden in mijn nieuw gevonden levenshouding. Zodat ik er meer op kon gaan vertrouwen en vanuit kon gaan leven. Maar... niet alleen voor mezelf. Ja, ik geef het gewoon toe: ik heb een soort zinvolle intentie gevonden! Eentje die eens niet alleen over mijn eigen ontwikkeling gaat, maar over het inspireren van en samenwerken met andere mensen. 

Maar dat kan alleen als je zelf een levend voorbeeld bent van dat waar je in gelooft. En dan gaat het niet alleen om het mentaal begrijpen, maar vooral het belichamen. Want het lichaam, dat is uiteindelijk waar het allemaal gebeurt. Dat is waarin je angsten en twijfels voelt, inspiratie en vreugde ervaart, sensaties beleeft en waarmee je de wereld bewandelt. Van waaruit je actie onderneemt.

Dus ga ik even weg van de plekken waar ik jarenlang een hele andere manier van denken heb gehad. 

Kaartenhuis

Manieren van denken zijn hardnekkig en meestal onbewust. Je breekt er niet zomaar uit los. Allereerst moet je zien dat je überhaupt op een bepaalde manier denkt, en dat is al een hele opgave. Want zolang je vanuit een bepaald kader naar de wereld kijkt, zie je ook niets anders. 

Het kan daarnaast ook gewoon te confronterend zijn om je manier van denken te bevragen. Want hoe beangstigend is het als je ontdekt dat je je leven baseerde op overtuigingen die misschien helemaal niet zo ‘waar’ zijn als je dacht? Een directe ontkenning van je realiteit, waarschijnlijk ook je identiteit. Je veiligheid.

Maar dan gebeurt er iets dat je belevingswereld opschudt. Een duwtje, een gebeurtenis of crisis die je niet kunt negeren. In de afgelopen jaren kreeg ik een aantal van zulke triggers. Zoals de scheiding van mijn ouders, fysieke instorting tijdens mijn baan en dieptepunten van mijn relatie. Langzaam maar zeker viel mijn zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis van overtuigingen, mijn houvast, tussen mijn vingers door in elkaar. 

Door die diepten te raken, begon ik gelukkig ook een nieuw kaartenhuis te zien. Maar een nieuw denkkader ontwikkelen waarin je op een totaal andere manier naar de wereld en jezelf kijkt, gaat niet van de een op de andere dag. 

Dus bouwde ik daar gestaag aan door in de afgelopen jaren, en waarschijnlijk nog vele jaren hierna. Op basis van trial and error en veel geduld.

En zo nu en dan bleek er toch weer stiekem een oude, gerafelde kaart tussen te staan. Eentje die veel minder stevig was dan de rest, en bij het minste of geringste zuchtje wind de hele boel deed trillen en schudden. En dan dreigde alles weer in elkaar te storten. Daarom moest ik eerst die oude kaarten nog eens goed bekijken en doorgronden, voelen wat er gevoeld wilde worden, voordat ik ze - liefdevol - de prullenbak in kieperde.

Oefening baart kunst

En ik ging dus op reis. Die soloreis hielp me om een stevig fundament te voelen. Ik heb veel tijd alleen besteed, in de natuur, in knusse huisjes met huisdieren, en in mijn autootje op lange roadtrips door Frankrijk, Spanje en Portugal. Nog steeds werd ik regelmatig geconfronteerd met overblijfselen van mijn vroegere perspectief. Met overtuigingen over geld, mijn waarde, liefde, een 'plan' moeten hebben. 

Eigenlijk was alles wel een mogelijkheid tot oefening. Perspectiefverandering zet namelijk je hele belevingswereld in een ander licht. Je interactie met mensen en de wereld, gedachten over de dingen om je heen, oordelen, intenties voor het leven...

Dus ja, ik was deels aan het genieten was van prachtige natuur, zon, zee en strand, maar mijn grootste bezigheid was, eigenlijk fulltime, mezelf onderzoeken en loslaten. 

Het beste perspectief

Nu in Nederland komen er constant weer onverwachte uitdagingen op m’n pad. Maar het is makkelijker, nu ik mezelf al zo vaak diep in de ogen heb gekeken. Ik voel me, ja echt, een ander mens. 

Toch was mijn 'vroegere ik' niet zwakker, of dommer, of wat dan ook. Ze deed haar best, deed wat ze kon, binnen het perspectief waarin ze leefde. Leerde allerlei lessen, en genoot van het leven op haar manier. En dat heeft schoonheid op zich. 

Zonder dat contrast van mijn tiener- en begin twintigersperspectief had ik nu niet kunnen zeggen dat ik me inderdaad wel vrijer, opener en liefdevoller voel. Zonder donker geen besef van licht. Elke denkwijze, elke beleving, is er voor een reden.

Net zo kan je de wereld om je heen zien als contrast. Zoals het enthousiasme, de energie en trouw van een hond, die bijna onuitputtelijk lijken. Of de weerbarstigheid van de boom in je achtertuin, de verwonderde en gefascineerde de blik van een kind, het doorzettingsvermogen van die vriendin met grote ambities, de simpele tevredenheid van je buurman, de ontspanning van je kat.

Allemaal aspecten van de werkelijkheid die als spiegel kunnen dienen, en waarbij je je kan afvragen: wat van die belevingswerelden zou ik wat meer in mijn leven willen integreren?

Toekomst

Ik ben nog steeds dezelfde persoon die mijn geliefden zo goed kennen, die ik van jongs af aan ben geweest. Die uniekheid houden we allemaal, denk ik. Maar soms zitten daar gewoon een hoop laagjes overheen, als kleding die je bewegingen moeilijker maken, stugger, met minder spontaniteit. 

En ik ben van plan die te blijven afgooien, waar ik kan, en ondertussen te genieten van het steeds vrijer dansen. Voorlopig in Nederland, als mijn thuisbasis. Natuurlijk vanwege mijn geliefden, en de taal en delen van de cultuur, maar ook omdat ik hier veel mogelijkheden ervaar. 

Een boek vol vrije liefde

Ondertussen is het ruim een maand geleden dat ik mijn blog ‘Een pad naar vrije liefde’ publiceerde. Daar kreeg ik een hoop reacties op, vol herkenning. Het onderwerp leeft meer dan ik dacht!

Daarom heb ik mezelf een laatste zetje gegeven om te beginnen aan een boek. Daar ga ik me, naast al het andere, de komende tijd op richten. En ik heb er enorm veel zin in. 

Hasta la proxima véz!