Ik hop, reis, vlieg en dans nu ruim een jaar zonder eigen huis. Wat een geweldig en leerzaam avontuur is dat geweest! Ik verkende ontelbare omgevingen in binnen- en buitenland, deed workaways, reisde in m'n eentje, werkte als digital nomad en freelancer, paste op huizen en dieren… En nu is het tijd voor een nieuwe stap.
Panache
In juni was ik deel van een bijzonder evenement op een landgoed in de bossen. Het festival, genaamd Panache, wordt al zes jaar georganiseerd voor en door vrienden, en hun vrienden, en gaat over verbinden met jezelf in community.
Zo'n 70 à 100 mensen, met leeftijden van begin twintig tot eind dertig en in uiteenlopende levensfases- en stijlen, vormen een weekend lang een groep waarin iedereen iets persoonlijks 'bijdraagt'. Of dat nu een interactieve workshop, lezing, meditatie, kunstwerk, danssessie, sportactiviteit of andere creatieve ingeving is. De bedoeling is dat iedereen de ruimte krijgt om zichzelf te laten zien en om op die manier anderen te inspireren.
Ik heb nog nooit zo’n sfeer meegemaakt. Vanaf het moment dat je als individuele deelnemer welkom werd geheten tot de laatste dag, toen we elkaar allemaal een compliment toefluisterden: het voelde als thuiskomen.
Gelijkgestemde, jonge, levenslustige mensen die niet altijd hun plek in de moderne wereld kunnen vinden, maar hier de ruimte krijgen en worden uitgenodigd om zichzelf in alle eerlijkheid te laten zien.
Het is vergelijkbaar met een normaal muziekfestival, waarin je ook ineens in een bubbel van vreugde, feest en verbondenheid bent. Tenminste, zo voelt dat vaak voor mij. Maar hier was geen alcohol en drugs, en was de focus niet consumeren, maar geven en verbinden. Een beetje spiritueel-hippieachtig soms - tenminste voor mensen die hier niet in thuis zijn - maar over het algemeen gewoon een groep diverse, open minded, ondernemende en zelfbewuste mensen.
Het paradijs voortzetten
Panache voelt voor velen dan ook echt als een warm bad, zelfs een beetje als een paradijs op aarde. Dat contrast kan met het normale leven zo groot zijn, dat de realiteit er vervolgens keihard inhakt. Want daar moet je ineens weer aan allerlei verwachtingen voldoen om erbij te horen, wordt je beoordeeld en voel je je soms geleefd in plaats van dát je leeft.
Het kan na zo'n weekend Panache voelen alsof je in een gat valt, zoals dat ook kan voelen na een heerlijke, vrije vakantie of lange reis weg.
Toch voelde het voor mij anders, want hoe we op Panache met elkaar zijn, zo probeer ik al een tijdje te leven. In die zin geloof ik dat de plek zelf niet per se de sleutel is, hoewel het als een hele belangrijke herinnering kan dienen aan hoe het leven kan zijn.
Het kost tijd om de oude verwachtingen van jezelf los te laten en te zijn wie je wil zijn, te uiten hoe je je wil uiten. En om in verbinding met elkaar te leven, naar elkaar te luisteren. Ik wil me inzetten voor dit paradijs op aarde. Hoe, dat weet ik nog niet precies.
Wat ik tenminste voel is dat het tijd is om weer een eigen woning te vinden. In de buurt van gelijkgestemden met wie ik kan samenwerken vanuit deze levensvisie. Dus dat ga ik doen, in Utrecht. Tenminste, dat is mijn plan, net als het vinden van een baan voor drie dagen in de week.
Dan ga ik dus ineens settelen, na zo lang van hot naar her te hebben gereisd. Iets wat ik recentelijk nog niet wilde, maar nu voelt dat op een natuurlijke manier als de volgende stap. Leven zonder eigen huis heeft me enorm veel gebracht, maar ik ben er klaar voor om weer een rustpunt te hebben.
Deze zomer heb ik gelukkig nog wat huishopavonturen te gaan. Zo pas ik op dit moment op een hond van vakantiegangers, bewoon ik binnenkort het huis van mijn oude buren in Amersfoort en pas ik tot begin september op een kat. Genoeg tijd om het nomadenleven rustig af te sluiten, en de nieuwe fase in te gaan. Ik heb er weer zin in!
Hasta la proxima vez!
Reactie plaatsen
Reacties