Na twee weken Spanje verlaten we onze eerste workaway. We willen graag door naar de volgende, maar een nieuwe plek vinden blijkt toch niet zo makkelijk. Dus huren we een auto, kopen kampeerspullen en crossen de noordelijke regio’s door. We hebben geen doel, en geen idee wanneer we weer naar huis gaan. Hoe is dat, leven zonder plan?
Ongewilde vakantie
Deze reis voelt voor mij niet als een vakantie, als een tijdelijke stress-weg of pauze. Ik heb geen idee hoe mijn leven gaat verlopen, misschien blijf ik wel voor altijd reizend. Ik heb geen huis of werk om naar terug te keren, en dat zie ik als een uitnodiging om in het hier en nu betekenis te vinden in mijn leven, waar ik ook ben.
Maar goed, Spanje is Spanje. Hier is het warm, zijn er prachtige bergen en rivieren, stranden om sangria’s aan te drinken en stadjes om tapas te eten. Toch ben ik niet van plan om mijn zorgvuldig opgespaarde goudstaven (sarcasme) in te wisselen voor dat luilekkerland. Ik wil iets doen, workaways, mensen leren kennen in hun natuurlijke habitat en werken voor mijn voedsel en slaapplek.
Maar blijkbaar is de markt voor vrijwilligers ook niet altijd even goed, dus moeten we een nieuwe richting verzinnen.
Plotseling komt het antwoord: we huren een auto. Klinkt als een logisch plan in een enorm land als Spanje, al reizend met backpack en rugzak inclusief laptop, maar voor ons was dat in eerste instantie een te simpele, luxe oplossing. Toch kan een goede kop koffie ons overtuigen, en na een intensieve exploratie langs de aanbevolen verhuurbedrijven in Girona vinden we een prachtige rode Opel Corsa. Niet veel later struinen we de Decathlon af voor kampeerspullen.
Daar gaan we, met een volle tank en airco dwars door Noord-Spanje. Muziek schalt door de speakers, de zon schijnt en we zijn op weg naar onze eerste camping midden in de bergen. Hè balen, voelt het toch als vakantie!
Voorkeuren
Voor we het weten wandelen we door jungle-achtige bossen, klimmen over steile grindpaden, baden in ijskoude rivieren en surfen in de Golf van Biskaje. Mijn Spaans gaat een stuk vooruit nu we constant in contact komen met nieuwe mensen, die over het algemeen nauwelijks een woord Engels kunnen. Ik regel kampeerplekken, bestel eten, praat over koetjes en kalfjes en leer woorden bij.
Ik merk al snel dat ik het liefst in de natuur ben, en al helemaal niet in grote steden vol toeristen. Ook lijkt de moderne Spaanse stadsarchitectuur mij wat ongeïnspireerd. Flats met vlakke muren zonder reliëf, drukke straten in strak gearrangeerde wijken en grote, wijde pleinen zonder groen.
Ik mis de onverwacht gesprekken, zoals op een workaway in het platteland of met een herbergier in een berghut. Of zwemmen in een totaal verlaten bergmeer en daar in de ondergaande zon koken op ons eenpitsgasstel. Primitief genieten.
Onbegrensde intentie
Na een week ‘on the road’ vinden we toch twee workaways waar we tot eind juni terecht kunnen. Maar door deze omschakeling heb ik wel weer een besef gekregen waarvan ik voel dat het toepasbaar is op mijn hele leven. Namelijk dat het zó bevrijdend is om plannen, hoe scherp of vaag ze ook zijn, los te kunnen laten. Om niet te leven aan de hand van hypothetische toekomstsituaties, maar sturing te nemen vanuit een algemeen idee van hoe je je leven wil leiden. Een intentie.
Want je leven leiden, dat kan op zó veel verschillende manieren. We groeien op met het idee dat we iets of iemand moeten worden, hebben een beeld van een bepaalde levenslijn, en zijn teleurgesteld of gefrustreerd als het niet loopt zoals we hadden gehoopt. Maar wat als je de teugels laat vieren? Minder vasthoudt aan dat plan?
Natuurlijk vereisen sommige dingen voorbereiding. Als je later een huis wil kopen, moet je nu gaan sparen. Als je dokter wil worden, doe je er goed aan om de studie geneeskunde te kiezen. Financieel is het handig om een vaste baan te hebben, en dat vereist een vooruitziende blik. Het leven voelt zekerder als we vooruitplannen. Het geeft richting, brengt ons in beweging.
Maar de realiteit die volgt is vaak anders. Een relatie gaat uit, de baan blijkt toch niet bij je te passen of een virus brengt – indirect – de wereld op z’n gat. Allerlei externe en interne factoren kunnen ervoor zorgen dat het ‘het’ toch niet is.
En soms is die onverwachte toekomst juist veel leuker en passender! Maar dat komt dan meestal niet door een zorgvuldige planning. Kun je ooit echt voorspellen hoe het gaat zijn? Ik denk het niet.
Wat als we stoppen met vooruitplannen? Met krampachtig vasthouden aan de comfortabele grenzen? Ik denk dat de wereld dan groter wordt dan we zouden kunnen bedenken. Door niet te leven vanuit het grote later, maar vanuit onszelf in dít moment, worden we ontvankelijk voor de wegen die we met de oogkleppen van de toekomst waren voorbijgereden.
Hasta la proxima vez!
Reactie plaatsen
Reacties