Tot voor kort begreep ik niet waarom reizen voor sommigen zo’n aantrekkingskracht heeft. Ik zag het als een vlucht. Je bent bang voor verantwoordelijkheden, voor confrontaties met het echte leven. Toch ga ik reizen. Ben ik nu ook voortvluchtig?
De weg naar zelfreflectie
Toen mijn vriend besloot om na zijn afstuderen door Amerika te reizen, was ik geïrriteerd. Hij koos een makkelijke uitweg om zorgeloos te leven en niet over de toekomst na te hoeven denken. Hij zette zijn volwassen leven op pauze. Wat in schril contrast stond met de stressvolle periode die ik tegemoet ging, namelijk die van de zoektocht naar een eigen inkomen en een woning.
Gelukkig lukte het me om een baan te vinden. Ik verhuisde tijdens de eerste ‘lockdown’ naar een fijn plekje in de Haagse binnenstad en stortte me vol enthousiasme op het werk. Ik had leuke collega’s, mijn vrienden en familie zag ik vaak en de lente en zomer waren zonniger dan ooit. Alle ingrediënten om tevreden te zijn.
Helaas. Het najaar brak aan, en zo ook een tijd waarin ik steeds meer last kreeg van nekpijn. Zo erg, dat ik halve dagen ging werken. Uiteindelijk stopte ik zelfs helemaal. Een topfitte jonge vrouw die na haar afstuderen bomvol energie en ideeën zat, de wereld aan haar voeten - en nu kon ik mijn voeten niet meer verzetten. Wat was er gebeurd? Had ik een burn-out, een bore-out, of iets daar tussenin?
Ik onderwierp mezelf aan grondige zelfreflectie. En toen werd het eigenlijk snel helder, en was de oplossing daar. Stoppen met deze baan. Niet omdat die niet de juiste voor mij was. Nee, omdat een baan niet het juiste voor mij was, op dit moment. De nekpijn was een uitdrukking van mijn innerlijke verzet tegen het in een mal kruipen. Of dat nu uiteindelijk wel of niet tot een baan zou leiden maakte niet uit, het was eerst tijd om iets anders te doen en het een en ander uit te zoeken. Even de touwtjes in eigen handen.
Losbreken
Maar ja, heb je ooit echt zelf de touwtjes in handen? Is het niet onvermijdelijk om zo nu en dan anderen te volgen? Mijn twee werkgevers waren zelf jarenlang zelfstandig tekstschrijvers . Zij boden mij een schat aan kennis en ervaring en gaven me alle ruimte om me te ontwikkelen. Misschien lag daar een grootse toekomst voor mij.
Misschien. Maar soms ligt iets gewoon niet in je aard. Past het niet bij wie je ten diepste bent of wil zijn. En dan kun je jezelf wel in allerlei bochten gaan wringen, maar waarom zou je?
Zo ook mijn vriend, die op reis ging om te leven, om te ervaren, mensen te ontmoeten. Om zichzelf te kunnen zijn, los van het juk van verwachtingen om een baan en huis te vinden. Verwachtingen binnen een systeem dat misschien niet bij hem past, en ook niet bij mij. Mij lukte het in ieder geval niet om te genieten van het perfecte plaatje van dat systeem.
Wat bedoel je met ‘dat systeem’? - vraag je je af. Ben ik daar volgens jou aan onderworpen? Waarom denk jij dat te weten?
Ik denk dat er dominante denkwijzen bestaan, die ons onbewust tot een bepaalde koers zetten. Los van wat we eigenlijk zouden willen als we er eens rustig bij stil zouden staan. En dat laatste heb ik in de afgelopen periode gelukkig kunnen doen.
Het inzicht dat ik kreeg, is dat ik voorlopig wil proberen te leven zonder verwachtingen, gewoon om te kijken wat daaruit ontstaat. Minder vooruitkijken, meer in het nu, zodat ik de ruimte heb om een andere weg te kiezen wanneer dat goed voelt. Gelukkig heb ik sowieso geen toekomstplannen momenteel, tenminste niet in grote lijnen. Geen carrièredoel, geen behoefte om te sparen voor een koophuis.
Dat is misschien een spannende manier van leven, want op die manier bouw ik weinig veiligheid om me heen. Maar ergens heb ik het gevoel... dat ware veiligheid niet in de omstandigheden zit. En dat zij juist ontstaat door het loslaten van je behoefte daaraan.
Op avontuur!
Reis ik om te vluchten van ‘het systeem’? Wie weet, een beetje. Op dit moment ervaar ik gewoon een zekere call to adventure. Ik heb zin om eropuit te gaan, nieuwe mensen te ontmoeten, verhalen te verzamelen. Uiteindelijk brengt mijn weg me wel weer in Nederland. Daar zijn geliefden die ik koester, en een hele hoop meer waardoor ik me thuis voel. Maar er zijn ook veel dingen niet, en die zijn interessant om te ontdekken.
Ik hoop dat jij als lezer ook wat meemaakt van mijn ervaringen. En wat zou ik het mooi vinden als we dan onszelf iets vaker afvragen: hoe wil ik leven?
Hasta la proxima vez!
Reactie plaatsen
Reacties